Ιδρύθηκε το 1995 (με την επωνυμία «Νέα Σκηνή Τέχνης) με πρωτοβουλία του σκηνοθέτη και ηθοποιού Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και επιχορηγείται από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1997 απέκτησε τη δική του μόνιμη στέγη, με τρεις θεατρικές αίθουσες. Εκεί έχουν ανεβεί κλασικά ευρωπαϊκά έργα (Mπύχνερ, Tσέχοφ, Λόρκα, Στρίντμπεργκ, Mπέκετ κ.ά.) αλλά και πολλά έργα νέων συγγραφέων, ελλήνων και ξένων (Pέιβενχιλλ, Mακ Nτόνα, Mπαίρφους, Στήβενς κ.ά.)

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο της τέχνης, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο το ρεπερτόριο που επιλέγει αλλά και άλλες πρωτοβουλίες του: έχει ανεβάσει παραστάσεις με συντελεστές μετανάστες από άλλες χώρες που ζουν στην Ελλάδα (Εμιγκρέδες, Ένας στους δέκα) κι επίσης διατηρεί μια κινητή μονάδα που παίζει θέατρο για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου θέλει να είναι ανοιχτό σε νέους δημιουργούς: συγγραφείς, σκηνοθέτες, μουσικούς σκηνογράφους κλπ. Δίνει επίσης σημασία στο συλλογικό πνεύμα και στην ατμόσφαιρα οικειότητας και ελευθερίας, που τα θεωρεί βασικό θεμέλιο της δημιουργικότητας.

Το θέατρό μας

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου ήταν η πρώτη ζυθαποθήκη του ΦΙΞ, διατηρητέο βιομηχανικό κτίσμα από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Για τη μετατροπή του σε θέατρο με όλες τις αναγκαίες προσθήκες δούλεψαν με μεράκι και φαντασία οι αρχιτέκτονες Αντώνης Δαγκλίδης, Φούλη Ριζομάρκου, Δέσποινα Μαρίνου, ο πολιτικός μηχανικός Χρήστος Τζάλλας και ο μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Θανάσης Σκαλτσάς.

Πριν ξεκινήσουν οι οικοδομικές εργασίες στο θέατρο, το καλοκαίρι του 1997 ανέβηκε στην αυλή ο Κοινός Λόγος της Έλλης Παπαδημητρίου, με φυσικό σκηνικό της παράστασης ένα ερειπωμένο σπιτάκι που έστεκε ακόμα, με τις επεμβάσεις του Αντώνη Δαγκλίδη. Στη συνέχεια, το φθινόπωρο ανεβάσαμε στην ερειπωμένη αποθήκη τη Βρομιά του Ρόμπερτ Σνάιντερ και μετατρέψαμε το σπιτάκι της αυλής σε πρόχειρο φουαγιέ, όπου λειτουργούσε παράλληλα η έκθεση φωτογραφίας του Ηλία Μπουργιώτη με θέμα «Κούρδοι πρόσφυγες στην Ελλάδα», και πάλι με τις επεμβάσεις του Αντώνη.

Η κατασκευή του θεάτρου ξεκίνησε τον Μάιο του 1998 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1999. Ο χώρος, που πληροί όλες τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου θεάτρου, έχει δύο αμιγώς θεατρικές αίθουσες, πλήρως εξοπλισμένες και μιαν ακόμα αίθουσα, το Δώμα, που προσφέρεται για πρόβες, εκθέσεις, αλλά και θεατρικές παραγωγές.

Το θέατρο στην τελική του μορφή εγκαινιάστηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1999, με μια παράσταση του Κοινού Λόγου. Οι πρώτες παραγωγές μας που ανέβηκαν στο καινούργιο θέατρο ήταν το Περλιμπλίν και Μπελίσα του Λόρκα στον Πάνω Χώρο και οι Δύο Θεοί του Λένου Χρηστίδη στον Κάτω Χώρο.